چالش آخرین مایل، توزیع شهری نبردِ لجستیکی در سه کشور و عبور از سه سدِ گمرکی

جام جهانی ۲۰۲۶، تنها بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان نیست؛ بلکه به اعتقاد تحلیل‌گرانِ زنجیره تأمین، پیچیده‌ترین عملیات لجستیکی است که تاکنون برای یک تورنمنت ورزشی طراحی شده است. گسترش مسابقات به ۴۸ تیم و میزبانیِ همزمانِ ایالات متحده، کانادا و مکزیک، چالش‌های زیرساختی بی‌سابقه‌ای را برای شرکت‌های بین‌المللی و برگزارکنندگان ایجاد کرده است.

بزرگ‌ترین چالشِ لجستیکی این دوره، مدیریتِ کالاها و تجهیزات در سه کشور با سیستم‌های گمرکی و قوانینِ تجاری کاملاً متفاوت است. تیم‌ها، حامیان مالی و رسانه‌ها برای انتقالِ تجهیزاتِ سنگین (از دوربین‌های پخش زنده گرفته تا تجهیزاتِ پزشکی و تبلیغاتی) باید فرآیندهای پیچیده‌ی گمرکی را در سه مرز مختلف پشت سر بگذارند. این ناهماهنگیِ سیستمی می‌تواند باعث تأخیرهای غیرمنتظره در زنجیره تأمین شود که پیش‌ازاین در جام‌های تک‌کشوری وجود نداشت.

با برگزاری مسابقات در ۱۶ شهر میزبان، فرودگاه‌های اصلی و بندرهای مهم در آمریکای شمالی با هجومِ ناگهانی مسافران و محموله‌های تجاری مواجه خواهند شد. پیش‌بینی می‌شود که بنادرِ کانتینری و پایانه‌های هوایی به دلیل ظرفیتِ محدود، با گلوگاه‌های شدید مواجه شوند. این مسئله نه تنها جابه‌جاییِ تیم‌ها و هواداران را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه می‌تواند زنجیره تأمینِ عادیِ کالاها در شهرهای میزبان را نیز با اختلالاتِ کوتاه‌مدت یا بلندمدت روبرو کند.

در دنیای لجستیک، رساندن کالا از آخرین انبار به مقصد نهایی (استادیوم‌ها یا مراکز هواداری) به «آخرین مایل» معروف است. در جام ۲۰۲۶، با توجه به ترافیک سنگینِ پیش‌بینی شده در شهرهای بزرگ، توزیعِ کالا و خدمات در شهرهای میزبان به یک عملیاتِ بسیار حساس تبدیل شده است. شرکت‌های حمل‌ونقل برای دور زدنِ ترافیکِ شهری و محدودیت‌های تردد در حاشیه استادیوم‌ها، ناچار به طراحیِ پروتکل‌های توزیعِ شبانه یا استفاده از روش‌های جایگزین هستند که هزینه‌های لجستیکی را به‌شدت افزایش می‌دهد.

در نهایت، موفقیتِ جام جهانی ۲۰۲۶ تنها به درخششِ بازیکنان در زمین بستگی ندارد؛ بلکه وابسته به هماهنگیِ دقیقِ میانِ شرکت‌های حمل‌ونقل، گمرکات و نهادهای امنیتی است تا از وقوعِ هرگونه فلجِ لجستیکی در قلبِ شهرهای میزبان جلوگیری شود.